Οι ήρεμες ώρες στην άλλη Νάξο

H ορεινή Νάξος είναι μακριά από τη Χώρα. Χρειάζεσαι 45 λεπτά οδήγησης για να φτάσεις στην Κόρωνο ή την Απείρανθο, στου Απεράθου, όπως λένε και οι ντόπιοι. Με τον καιρό η απόσταση έγινε πλεονέκτημα. Ο τόπος δεν ακολούθησε την πορεία της «τουριστικής Νάξου», η κλίμακα παρέμεινε χαμηλή, ζώντας λίγο από το σμυρίγλι, λίγο από τον τουρισμό, με καλή πατάτα, εξαιρετικό κρασί, ρακί και πολύ κρέας.Μετά το πολύ όμορφο Χαλκί (αλλιώς Τραγέα) και το Φιλότι, το μεγαλύτερο χωριό του νησιού, αρχίζει μια άλλη Νάξος. Ακολουθείς τις ορεινές γεμάτες στροφές διαδρομές και βρίσκεται σε πολιτικές συζητήσεις τον Αύγουστο, σε ξαφνικά γλέντια, σε παραλίες χωρίς ρακέτες, εξαιρετικό φαγητό και ηρεμία, παρακολουθώντας από μακριά την επιβλητική Ικαρία, την κοντινή Δονούσα (ή Ντενούσα), τις μικρές Μάκαρες, τα Κουφονήσια και στο βάθος την Αμοργό

Διαβάστε όλο το κείμενο στο http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/444/%CE%BD%CE%AC%CE%BE%CE%BF%CF%82-0

Μέχρι πότε ο Ταρσανάς θα μένει κλειδωμένος και σκοτεινός;

 Στο Λυώνα υπήρχαν δύο δημόσια κτίρια. Για έναν παράξενο λόγο σώθηκε μόνο το ένα. Το άλλο ακόμη περιμένει. Αλλά και εκείνο που σώθηκε και κρύβει ιστορία σημαντική, παραμένει κλειδωμένο και σκοτεινό.  Ο λόγος για τον Ταρσανά των Σμυριδεργατών της Κορώνου που φέρει την ονομασία του Κωνσταντίνου Ανδρ. Μανωλά , ή "Μπολσεβίκου". Το κτίριο αυτό όπως ο περιβάλλον χώρος επισκευάστηκαν, προφανώς με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι λίγο δύσκολο άλλωστε να έχει κανείς ακριβή πληροφόρηση, αν είναι επισκέπτης, διότι δεν υπάρχει καμία σχετική ενημερωτική πινακίδα για το έργο. Ακόμη πιο δύσκολο όμως είναι να επισκεφτείς το κτίριο.

 Παραμένει ερμητικά κλειστό και τα βράδια , σκοτεινό αν και κάθονται  εκεί οι παραθεριστές. Κάθονται μάλιστα από την εξωτερική πλευρά, κοιτώντας προς τη θάλασσα, διότι ο Ταρσανάς είναι και σκοτεινός. Μάλλον, οι υποδοχές για τα φώτα περιμένουν πότε θα κάνει καλοσύνη στο Λυώνα, για να λειτουργήσουν....

"Τα σκουπίδια στον κάδο, αλλιώς στο σπίτι σας"!

Τα ψυγεία έφυγαν η χωματερή παραμένει! Οι υπηρεσίες του Δήμου Νάξου ανταποκρίθηκαν αμέσως και συγκέντρωσαν τα ψυγεία και τα λοιπά μεγάλα αντικείμενα που είχαν πετάξει, εδώ και ένα χρόνο, διάφοροι στο Λυώνα. Όμως η κακή συνήθεια παραμένει. Καθώς δεν συγκεντρώθηκαν όλα τα απορρίματα, πηγαίνουν τώρα διάφοροι και δίπλα στην παραλία πετάνε τα σκουπίδια τους. Είναι θλιβερό, διότι υπάρχουν κάδοι σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις, στα 50 μέρα, όμως ορισμένοι θεωρούν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, αδιαφορώντας για τους άλλους επειδή είναι σιωπηλοί.
Από σήμερα υπάρχει όμως και πια πινακίδα που στέλνει το μήνυμα: "Τα σκουπίδια στον κάδο, αλλιώς στο σπίτι σας"!

Ο Λυώνας δεν είναι χωματερή!

Είναι ο Λυώνας. Με τα σκουπίδια του δίπλα στην παραλία.  Απολαμβάνουν την αρμύρα της θάλασσας ένα ψυγείο στο βάθος, δύο στρώματα, ένα παλιό κρεβάτι που θα μπορούσε να είναι και κειμήλιο. Πρόσφατα στην παρέα προστέθηκε και μια κούτα από κλιματιστικό. Υπάρχει η ελπίδα πως κάποια στιγμή θα βγάλουν πόδια και θα φύγουν μακριά από τους ιδιοκτήτες τους.
Μέχρι τότε υπάρχει η ανάγκη να έρθει η υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων  και να τα μαζέψει.

Νάξος, θερινός πλανήτης

Είναι ένα κείμενο που έγραψα το 2008 για τον καλοκαιρινό οδηγό της  "Athens Voice", όταν ακόμα ζούσε η Γκιζέλα. Για το θάνατό της δεν μπόρεσα να γράψω ούτε λέξη, διότι δεν αυτές δεν κατεβαίνουν, είναι παγιδευμένες στη μνήμη.  Αλλά για τη Γκιζέλα πρέπει να κάνουμε κάτι στο μέλλον.

(Το κείμενο έχει και ένα μικρό παρασκήνιο. Μετά την Athens Voice αναδημοσιεύτηκε και στα "Κορωνοδιάτικα χρονικά", χωρις όμως την τελευταία αναφορά στον ξάδερφο  μου, Μανόλη Κουφόπουλο, η οποία και εξαφανίστηκε χωρίς όμως να έχω ρωτηθεί!) 

Τέλος πάντων , η Νάξος είναι πάντα εδώ. Απολαύστε τη.  

Τα Καλοκαίρια ,τα Χριστούγεννα  και το Πάσχα στη Νάξο, τα περνούσαμε  όλοι μαζί με τη Γκιζέλα Ντάλι, στο Λυώνα, έναν άγριο όρμο στο ...πουθενά, βορειανατολικά , της Νάξου.   Μεγαλώσαμε και εκεί δουλεύοντας  στο μαγαζί που είχε στήσει το «Ρυάκα» κόβοντας σαλάτες και σερβίροντας μπύρες. Η Γκιζέλα Ντάλι, από τις εκρηκτικές ταινίες της δεκαετίας του 60 , από τον Ντίμη Δαδήρα και τον Άλκη Γιαννακά , τα άφησε όλα και αποσύρθηκε στο χωριό της μητέρας  της . Κυκλοφορούσε με τα στρατιωτικά ρούχα, πριν γίνουν της μόδας,  είχε ταξιδέψει στις ΗΠΑ και στις Ινδίες, και παρακολούθησε από κοντά κινήματα και ανθρώπους, και γύρισε ταινίες  στη Νάξο δεν υπήρχαν ακόμη δρόμοι...

Μια διαδικτυακή Κιβωτός αναμνήσεων της Κορώνου Νάξου

"Καθημερινή" 09.07.2011

Του Γιαννη Ελαφρου

Μια ψηφιακή Κιβωτός αναμνήσεων, ιστορίας και λαογραφίας του χωριού Κόρωνος της ορεινής Νάξου ταξιδεύει στο Διαδίκτυο. Μια σύγχρονη Κιβωτός, που αρμενίζει στις περασμένες δεκαετίες και στις εποχές που έρχονται, μέσω 15 ψηφιακών μπλογκ, που με αμέριστο μεράκι διαμόρφωσε ο 37χρονος Γιώργος Μανωλάς, με καταγωγή από το όμορφο χωριό. Το μοντέρνο του Διαδικτύου αγκαλιά με την παράδοση, με τις σύγχρονες ψηφιακές δυνατότητες να φέρνουν στο φως και να κρατούν παντοτινά ζωντανές κιτρινισμένες και σκισμένες φωτογραφίες των αρχών του 20ού αιώνα, ακόμα και του 19ου!

αναλυτικά στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_09/07/2011_448679

Μερικές σκέψεις για το Λύωνα

Τώρα που η ύφεση προχωρά, η γη αποκτά μια νέα αξία.Το δόγμα αλλάζει. Το τσιμέντο δεν μπορεί να θρέψει τον κόσμο, σε αντίθεση με το χώμα. Μια τέτοια στρατηγική καλλιεργειών μαζί με άλλες δράσεις θα μπορούσε να λειτουργήσει για την Ορεινή Νάξο και ειδικά με το Λύωνα.

Ο παραθαλάσσιος όρμος της Κορώνου έχει βέβαια ανάγκη μιας σειράς απαραίτητων επεμβάσεων προκειμένου να είναι σε θέση αρχικά να συγκεντρώσει επισκέπτες.
Επιγραμματικά αυτές έχουν ως εξής:
-Σύνδεσης του Λυώνα με λεωφορεία με Κόρωνο και Χώρα.
-Ολοκλήρωση του νέου Δρόμου από τη Μέση.
-Τοποθέτηση ασύρματου Internet.
-Μετατροπή των ορυχείων σε επισκέψιμους χώρους.
-Αποκατάσταση και λειτουργία των υφιστάμενων κτιρίων για το σμυρίγλι.
-Ανάπλαση του περιβόλου χώρου με δημιουργία πλατείας και παιδικής χαράς, χώρου στάθμευσης οχημάτων. Δημιουργία υποδομών στην παραλία. Απαγόρευση διέλευσης οχημάτων σε συγκεκριμένες ζώνες.