Γκιζέλα Ντάλι: Έφυγε πριν από 5 χρόνια

Στις 10 Σεπτεμβρίου του 2010 η ηθοποιός Γκιζέλα Ντάλι έφυγε απο τη ζωή στο Ιατρικό Κέντρο της Νάξου, χτυπημένη από καθολικό καρκίνο, τον οποίο αντιμετώπισε σθεναρά για μία δεκαετία σχεδόν. 

Διαβάστε μια προσέγγιση της προσωπικότητάς του από τον Αντώνη Μποσκοϊτη στη Lifo

Ο Λυώνας ήρεμος...

Ο Λυώνας ήρεμος. Το Σάββατο 12 Απριλίου. Είχε προηγηθεί μεγάλη θύελλα. 

Το σπίτι του Οθωναντώνη στο Λυώνα

Αυτή είναι  εικόνα του σπίτι του Οθωναντώνη στο Λυώνα, πριν από 3 χρόνια.

Και αυτή είναι η σημερινή μετά την πρόσφατη κακοκαιρία του Απριλίου. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό σπίτι του Λυώνα, χάνεται. Τι άραγε μπορεί να γίνει; 

Οι ήρεμες ώρες στην άλλη Νάξο

H ορεινή Νάξος είναι μακριά από τη Χώρα. Χρειάζεσαι 45 λεπτά οδήγησης για να φτάσεις στην Κόρωνο ή την Απείρανθο, στου Απεράθου, όπως λένε και οι ντόπιοι. Με τον καιρό η απόσταση έγινε πλεονέκτημα. Ο τόπος δεν ακολούθησε την πορεία της «τουριστικής Νάξου», η κλίμακα παρέμεινε χαμηλή, ζώντας λίγο από το σμυρίγλι, λίγο από τον τουρισμό, με καλή πατάτα, εξαιρετικό κρασί, ρακί και πολύ κρέας.Μετά το πολύ όμορφο Χαλκί (αλλιώς Τραγέα) και το Φιλότι, το μεγαλύτερο χωριό του νησιού, αρχίζει μια άλλη Νάξος. Ακολουθείς τις ορεινές γεμάτες στροφές διαδρομές και βρίσκεται σε πολιτικές συζητήσεις τον Αύγουστο, σε ξαφνικά γλέντια, σε παραλίες χωρίς ρακέτες, εξαιρετικό φαγητό και ηρεμία, παρακολουθώντας από μακριά την επιβλητική Ικαρία, την κοντινή Δονούσα (ή Ντενούσα), τις μικρές Μάκαρες, τα Κουφονήσια και στο βάθος την Αμοργό

Διαβάστε όλο το κείμενο στο http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/444/%CE%BD%CE%AC%CE%BE%CE%BF%CF%82-0

Μέχρι πότε ο Ταρσανάς θα μένει κλειδωμένος και σκοτεινός;

 Στο Λυώνα υπήρχαν δύο δημόσια κτίρια. Για έναν παράξενο λόγο σώθηκε μόνο το ένα. Το άλλο ακόμη περιμένει. Αλλά και εκείνο που σώθηκε και κρύβει ιστορία σημαντική, παραμένει κλειδωμένο και σκοτεινό.  Ο λόγος για τον Ταρσανά των Σμυριδεργατών της Κορώνου που φέρει την ονομασία του Κωνσταντίνου Ανδρ. Μανωλά , ή "Μπολσεβίκου". Το κτίριο αυτό όπως ο περιβάλλον χώρος επισκευάστηκαν, προφανώς με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι λίγο δύσκολο άλλωστε να έχει κανείς ακριβή πληροφόρηση, αν είναι επισκέπτης, διότι δεν υπάρχει καμία σχετική ενημερωτική πινακίδα για το έργο. Ακόμη πιο δύσκολο όμως είναι να επισκεφτείς το κτίριο.

 Παραμένει ερμητικά κλειστό και τα βράδια , σκοτεινό αν και κάθονται  εκεί οι παραθεριστές. Κάθονται μάλιστα από την εξωτερική πλευρά, κοιτώντας προς τη θάλασσα, διότι ο Ταρσανάς είναι και σκοτεινός. Μάλλον, οι υποδοχές για τα φώτα περιμένουν πότε θα κάνει καλοσύνη στο Λυώνα, για να λειτουργήσουν....

"Τα σκουπίδια στον κάδο, αλλιώς στο σπίτι σας"!

Τα ψυγεία έφυγαν η χωματερή παραμένει! Οι υπηρεσίες του Δήμου Νάξου ανταποκρίθηκαν αμέσως και συγκέντρωσαν τα ψυγεία και τα λοιπά μεγάλα αντικείμενα που είχαν πετάξει, εδώ και ένα χρόνο, διάφοροι στο Λυώνα. Όμως η κακή συνήθεια παραμένει. Καθώς δεν συγκεντρώθηκαν όλα τα απορρίματα, πηγαίνουν τώρα διάφοροι και δίπλα στην παραλία πετάνε τα σκουπίδια τους. Είναι θλιβερό, διότι υπάρχουν κάδοι σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις, στα 50 μέρα, όμως ορισμένοι θεωρούν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, αδιαφορώντας για τους άλλους επειδή είναι σιωπηλοί.
Από σήμερα υπάρχει όμως και πια πινακίδα που στέλνει το μήνυμα: "Τα σκουπίδια στον κάδο, αλλιώς στο σπίτι σας"!

Ο Λυώνας δεν είναι χωματερή!

Είναι ο Λυώνας. Με τα σκουπίδια του δίπλα στην παραλία.  Απολαμβάνουν την αρμύρα της θάλασσας ένα ψυγείο στο βάθος, δύο στρώματα, ένα παλιό κρεβάτι που θα μπορούσε να είναι και κειμήλιο. Πρόσφατα στην παρέα προστέθηκε και μια κούτα από κλιματιστικό. Υπάρχει η ελπίδα πως κάποια στιγμή θα βγάλουν πόδια και θα φύγουν μακριά από τους ιδιοκτήτες τους.
Μέχρι τότε υπάρχει η ανάγκη να έρθει η υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων  και να τα μαζέψει.

Νάξος, θερινός πλανήτης

Είναι ένα κείμενο που έγραψα το 2008 για τον καλοκαιρινό οδηγό της  "Athens Voice", όταν ακόμα ζούσε η Γκιζέλα. Για το θάνατό της δεν μπόρεσα να γράψω ούτε λέξη, διότι δεν αυτές δεν κατεβαίνουν, είναι παγιδευμένες στη μνήμη.  Αλλά για τη Γκιζέλα πρέπει να κάνουμε κάτι στο μέλλον.

(Το κείμενο έχει και ένα μικρό παρασκήνιο. Μετά την Athens Voice αναδημοσιεύτηκε και στα "Κορωνοδιάτικα χρονικά", χωρις όμως την τελευταία αναφορά στον ξάδερφο  μου, Μανόλη Κουφόπουλο, η οποία και εξαφανίστηκε χωρίς όμως να έχω ρωτηθεί!) 

Τέλος πάντων , η Νάξος είναι πάντα εδώ. Απολαύστε τη.  

Τα Καλοκαίρια ,τα Χριστούγεννα  και το Πάσχα στη Νάξο, τα περνούσαμε  όλοι μαζί με τη Γκιζέλα Ντάλι, στο Λυώνα, έναν άγριο όρμο στο ...πουθενά, βορειανατολικά , της Νάξου.   Μεγαλώσαμε και εκεί δουλεύοντας  στο μαγαζί που είχε στήσει το «Ρυάκα» κόβοντας σαλάτες και σερβίροντας μπύρες. Η Γκιζέλα Ντάλι, από τις εκρηκτικές ταινίες της δεκαετίας του 60 , από τον Ντίμη Δαδήρα και τον Άλκη Γιαννακά , τα άφησε όλα και αποσύρθηκε στο χωριό της μητέρας  της . Κυκλοφορούσε με τα στρατιωτικά ρούχα, πριν γίνουν της μόδας,  είχε ταξιδέψει στις ΗΠΑ και στις Ινδίες, και παρακολούθησε από κοντά κινήματα και ανθρώπους, και γύρισε ταινίες  στη Νάξο δεν υπήρχαν ακόμη δρόμοι...

Μια διαδικτυακή Κιβωτός αναμνήσεων της Κορώνου Νάξου

"Καθημερινή" 09.07.2011

Του Γιαννη Ελαφρου

Μια ψηφιακή Κιβωτός αναμνήσεων, ιστορίας και λαογραφίας του χωριού Κόρωνος της ορεινής Νάξου ταξιδεύει στο Διαδίκτυο. Μια σύγχρονη Κιβωτός, που αρμενίζει στις περασμένες δεκαετίες και στις εποχές που έρχονται, μέσω 15 ψηφιακών μπλογκ, που με αμέριστο μεράκι διαμόρφωσε ο 37χρονος Γιώργος Μανωλάς, με καταγωγή από το όμορφο χωριό. Το μοντέρνο του Διαδικτύου αγκαλιά με την παράδοση, με τις σύγχρονες ψηφιακές δυνατότητες να φέρνουν στο φως και να κρατούν παντοτινά ζωντανές κιτρινισμένες και σκισμένες φωτογραφίες των αρχών του 20ού αιώνα, ακόμα και του 19ου!

αναλυτικά στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_09/07/2011_448679

Μερικές σκέψεις για το Λύωνα

Τώρα που η ύφεση προχωρά, η γη αποκτά μια νέα αξία.Το δόγμα αλλάζει. Το τσιμέντο δεν μπορεί να θρέψει τον κόσμο, σε αντίθεση με το χώμα. Μια τέτοια στρατηγική καλλιεργειών μαζί με άλλες δράσεις θα μπορούσε να λειτουργήσει για την Ορεινή Νάξο και ειδικά με το Λύωνα.

Ο παραθαλάσσιος όρμος της Κορώνου έχει βέβαια ανάγκη μιας σειράς απαραίτητων επεμβάσεων προκειμένου να είναι σε θέση αρχικά να συγκεντρώσει επισκέπτες.
Επιγραμματικά αυτές έχουν ως εξής:
-Σύνδεσης του Λυώνα με λεωφορεία με Κόρωνο και Χώρα.
-Ολοκλήρωση του νέου Δρόμου από τη Μέση.
-Τοποθέτηση ασύρματου Internet.
-Μετατροπή των ορυχείων σε επισκέψιμους χώρους.
-Αποκατάσταση και λειτουργία των υφιστάμενων κτιρίων για το σμυρίγλι.
-Ανάπλαση του περιβόλου χώρου με δημιουργία πλατείας και παιδικής χαράς, χώρου στάθμευσης οχημάτων. Δημιουργία υποδομών στην παραλία. Απαγόρευση διέλευσης οχημάτων σε συγκεκριμένες ζώνες.

Να μπει η Ορεινή Νάξος στο ΕΣΠΑ!

Για όποιον δεν έχει καταλάβει το ΕΣΠΑ είναι η τελευταία δυνατότητα που έχει η Νάξος να αποκτήσει στοιχειώδεις υποδομές, στην εκπαίδευση, την υγεία, τους δρόμους και τα λιμάνια. Είναι η τελευταία σύνδεση με την ανάπτυξη. Μετά από απλώς δεν θα υπάρχουν κονδύλια! Αν, λοιπόν, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να βλέπουν τη ζωή τους στη Νάξο 20 χρόνια αργότερα τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία, όχι για μια νέα κατασπατάληση πόρων, αλλά για την αξιοποίηση της κοινής λογικής. Αυτή τη φορά πρέπει τα οφέλη να είναι για τους πολλούς, αλλιώς ας αφήσουμε τον τόπο στον τύχη του.

Για την Ορεινή Νάξο τα ζητήματα είναι πολλά. Ο πυρήνας όμως πρέπει να είναι η οικονομική ανάπτυξη διάρκειας 12 μηνών, σε συνδυασμό με την παροχή ολοκληρωμένων υπηρεσιών εκπαίδευσης και υγείας. Οι ιδές για το πως τα μειονεκτούντα χωριά της Ορεινής Νάξου μπορούν να αποκτήσουν οικονομική ζωή όλο το χρόνο, υπάρχουν. Για να γίνουν όμως πραγματικότητα πρέπει να γίνουν τα έργα υποδομής. Κάθε χωριό πρέπει όχι απλώς να συντάξει την ατζέντα του, αλλά και να ορίσει τα πρόσωπα που θα "τρέξουν" για να υλοποιηθούν σε συνεργασία με το νέο ενιαίο δήμου Νάξου. Τώρα , λοιπόν, που λόγω των εκλογών θα αρχίσουν να υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια, ήρθε η ώρα της δράσης των πολλών ανθρώπων.

Το παραμύθι έχει τέλος

Επιστρέφω μετά από καιρό για να γράψω ένα κείμενο που χρωστάω για το Λυώνα. Η ορεινή Νάξος είναι ιδιαίτερα όμορφη, όμως ορισμένα τμήματά της παραμένουν σε μια ηθελημένη αφάνεια. Μια τέτοια κατηγορία είναι και ο Λυώνας που φαίνεται πως έχει παγιδευτεί σε έναν άλλο χωροχρόνο όπου ορισμένοι πιστεύουν πως τους ανήκουν τα πάντα, ενώ η παροχή ανταποδοτικών υπηρεσιών από τη δημοτική αρχή, θεωρείται κάτι σαν χάρη, με έντονο το στοιχείο της μεροληψίας.

Και από τις γενικές παρατηρήσεις , στις ειδικές.
-Ο τόπος δεν έχει έναν λιμενοβραχιονα. Δεν νοείται πως περιοχή που "βλέπει" στο Ανατολικό Αιγαίο και αποτελεί περάσμα για τα πλοία της ακτοπλοϊας να μην έχει λιμάνι, αν και έναν αιώνα πριν μαούνες έμπαιναν στον Όρμο του Λυώνα.

-Ο δρόμος είναι τραγικός. Με ελάχιστη σήμανση, ανέμεσα στα ορυχεία, με θέα το κενό. Η διάνοιξη του δρόμου της Μέσης είναι άμεση και επιτακτική ανάγκη για την ασφαλή μετακίνηση πολιτών και επισκεπτών.

-Οι άνθρωποι. Εχω γνωρίσει την καλοσύνη και τη φιλοξενία των κατοίκων της Κορώνου και του Λυώνα αλλά και ταυτόχρονα το μίσος, την οργή, την εξαπάτηση. Αυτά δεν αλλάζουν εύκολα.

-Η παραλία και η πλατεία του Λυώνα. Δεν υπάρχει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Επί χρόνια δημοτικές αρχές και κάτοικοι αδιαφορούμε για αυτό το τμήμα του δημόσιου χώρου. Το προφανές για την παραλία θα ήταν η μετακίνηση των βότσαλων και η κατασκευής μιας πλατείας που θα επιτρέπει στα παιδιά να παίζουν με ασφάλεια στις διακοπές τους Και όταν μιλάμε για πλάτεία δεν εννοούμε τη "μαϊμού" που παρουσιάστηκε σε διάφορα έγγραφα πριν από χρόνια για να εξυπηρετήσει καιροσκοπικά σχέδια. Η πολιτική του "μεταξύ μας" είναι σοβαρός παράγοντας διατήρησης της σημερινής θλιβερής πραγματικότητας.

-Για όλα αυτά τα έργα χρειάζονται μελέτες από επιστήμονες . Είναι καθήκον της δημοτικής αρχής να διεκδικήσει τα χρήματα.

-Αλλά και πάλι αν δεν γίνουν όλα αυτά , η δημοτική αρχή έχει καθήκον για πρώτη φορά να αποτυπώσει την καταστροφή που έγινε σε κοινοτικό κτίριο, να δημιουργήσει τις προυποθέσεις για ένα ασφαλές περιβάλλον στην πλατεία και τον όρμο και να δημοπρατήσει θέσεις τραπεζοκαθισμάτων για τους καταστηματάρχες της περιοχής, για να τελείωνει και η γνωστή ενδοοικογενειακή κόντρα.

Η Νεότερη ιστορία της Νάξου

Δελτίο Τύπου

ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ 1800-2000 τόμος Α΄»
Εκδόθηκε και κυκλοφορεί το βιβλίο του φιλόλογου και πρώην Βουλευτή Κυκλάδων του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ι. Λεβογιάννη: «ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ 1800-2000» τόμος Α΄, που αποτελείται από 430 σελίδες.
Ο Β΄ τόμος (800 σελίδες περίπου) θα κυκλοφορήσει στις αρχές του καλοκαιριού 2010.
Ο πρώτος τόμος, στις 430 σελίδες του (με 146 εικόνες και 7 πίνακες), αναφέρεται κυρίως στην πολιτική ιστορία της Νάξου την περίοδο 1821-2000, έχοντας ως επίκεντρο τους πολιτικούς που εκπροσώπησαν τη Νάξο, αλλά και την Πάρο (στο διάστημα που υπαγόταν στην Επαρχία Νάξου), στη Βουλή, τις Εθνικές Συνελεύσεις, τις Εθνοσυνελεύσεις κ.λπ.
Συνολικά βιογραφούνται 58 πολιτικά πρόσωπα, από τα οποία 11 Παριανοί πολιτικοί του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα.
Σε ξεχωριστό κεφάλαιο του Α΄ τόμου γίνεται πλήρης και αναλυτική αναφορά στην αγωνιστική πορεία και δράση των δύο Ναξίων ηρώων, του Μανώλη Γλέζου και του Νικηφόρου Μανδηλαρά.
Με το δίτομο αυτό έργο τού συγγραφέα και πολιτικού Ν.Ι.Λεβογιάννη επιχειρείται, για πρώτη φορά, η καταγραφή της νεότερης ιστορίας της Νάξου (19ος και 20ος αιώνας).

Από τη Μικρασία, ως και το Λυώνα

"<<Από το Βόλο>>, συνεχίζει ο Νίκος Λαγός, <<με ναύλο βρεθήκαμε στην Πάτρα, η οικογένεια όμως έμειεν στο Βόλο. Ταξιδεύαμα όπου βρίσκαμε ναύλο. Παηγαίναμε και στην Κάρυστο και στην Άνδρο. Σ' ένα ταξίδι μας στην Κάρυστο μάθαμε για τη Νάξο. Στη Νάξο ήλθα με ναύλο και εδώ γνωρίσαμε τον έμπορο Μιχάλη Τριαντάφυλλο, έναν καλό και τίμιο έμπορο που μας φόρτωνε πατάτες για τον Πειραιά. Στον Πειραιά μας γνώρισε ο Νίκος Κουμερτάς, έμπορος της Κορώνου, και μας φόρτωσε με προορισμό το Λυώνα. Ο Κουμερτάς πάλι μας εγνώρισε στον έμπορο της Κωμιακής , το Μιχάλη Βιτζιλαίο και κάναμε φορτία από τον Απόλλωνα, πατάτες και κριεμμύδια για τον Πειραιά. "Μικρασιάτες Έλληνες πρόσφυγες στη Νάξου" του Αναστάσιου Ιακ. Ναυπλιώτη, από τις εκδόσεις Ιωλκός (σελ 300).

Ώρα για διαβούλευση

Υπαίθριος χώρος στάθμευσης, μέρος της τουριστικής εικόνας που προσφέρει ο Λύωνας



Η ορεινή Νάξος είναι ένας όμορφος τόπος. Όμως με εξαίρεση την Απείρανθο που θα έπρεπε να αποτελεί το υπόδειγμα ήπιας ανάπτυξης για το νησί , γίνονται δυστυχώς προσπάθειες για την αλλοίωσή του. Γράφω για το Λύωνα , αλλά η αλλαγή του περνάει μέσα από την Κόρωνο, το Σκαδό και τη Μέση, την Κωμιακή . Πρόκειται για μια γεωγραφική ενότητα μάλλον ξεχασμένη , με εξαίρεση ίσως τον Απόλλωνα που ήταν μια από τις πρώτες περιοχές που οργανώθηκαν- προς λάθος όμως κατεύθυνση - τουριστικά

Για να αλλάξουν οι όροι του παιχνιδιού και για να αναζητήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τους ανθρώπους που ζούνε στην ορεινή Νάξο, πρέπει να υπάρξει ένα σοβαρό σχέδιο. Για να καταρτιστεί όμως πρέπει να ξεκινήσει άμεσα μια διαβούλευση με όσους αγωνιούν ακόμη για αυτόν τόπο. Δηλαδή οφείλει η δημοτική αρχή να προκαλέσει μια μεγάλη συζήτηση με όσους είναι εντός και εκτός Νάξου και να συγκεντρώσει ιδέες και προτάσεις για μια άλλη ανάπτυξη. Σοβαροί άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν υπάρχουν σε κάθε χώρο, όπως και η έμπνευση. Αρκεί να παρακολουθήσετε την προσπάθεια ηλεκτρονικής καταγραφής της ιστορίας της Κορώνου και των ανθρώπων της , με παλιές φωτογραφίες, αναφορές για τις οικογένειες, και τη ντοπιολιαλιά.

Είναι η ώρα για τους σοβαρούς.

Η ψυγειοπαραλία του Λυώνα

Φέτος τον Αύγουστο η εικόνα του Λυώνα ήταν απογοητευτική και δεν φταίει ο τόπος .

Ο γείτονας μου , για παράδειγμα θεωρούσε πολύ φυσιολογικό να σταθμεύει το όχημά του πάνω στο δημόσιο δρόμο (ανάμεσα στο κτίριο του Ταρσανά και το σπίτι της οικογένειας Οθωναντώνη δυσκολεύοντας τη διέλευση των πολλών. Εκείνος όμως ήταν σίγουρα ήσυχος , διότι έβλεπε το αυτοκίνητό του , σχεδόν από κάτω από το σπίτι του.

Ένα όμως από τα πιο ωραία στιγμιότυπα του Καλοκαιριού ήταν η συγκινητική πρωτοβουλία ενός από τους παραθεριστές να χαρίσει μια κουζίνα και ένα ψυγείο στην παραλία του Λυώνα που τόσο πολύ τα είχε ανάγκη. Σε δύο απογεύματα, η οικοσκευή του Λυώνα έγινε ακόμη πιο πλούσια, ενώ ενθουσιασμένοι επισκέπτες από τη Γερμανία, τη Δανία, και τη Γαλλία που πληρώνουν μια ολόκληρη περιουσία για να έρθουν στη χώρα και να δουν από κοντά τη συντροφιά που μπορεί να κάνει ένα ψυγείο δίπλα στα σκουπίδια, πάνω στην παραλία για την οποία κατέβηκε ένα ολόκληρο βουνό με ατέρμονες στροφές.

Πάντα τέτοια.

Για να τελειώνουμε με τις συγκρούσεις

Τα τελευταία χρόνια, στο Λυώνα είναι σε εξέλιξη μια ανούσια, αλλά και οδυνηρή, σύγκρουση μεταξύ δύο αδελφών που διαθέτουν ταβέρνες για τα "Καταστήματα" , του κτιρίου που στο παρελθόν αποτελούσε το διοικητήριο της επιχείρησης που εκμεταλλευόταν το σμυρίγλι.

Η σύγκρουση αυτή θα μπορούσε να λήξει , αν η δημοτική αρχή εφάρμοζε το νόμο, ικανοποιώντας συνάμα το αίτημα των ιδιοκτητών καταστημάτων για την πρόσβαση στη θάλασσα.

Η λύση αυτή είναι η εξής:

1 Άμεση αποκατάσταση του κτιρίου με στόχο τη μετατροπή του σε μουσείου Σμυριγλιού για το Λυώνα και άμεση απομάκρυνση του οποιουδήποτε εκμεταλλεύεται το χώρο σήμερα.

2 Χωρισμός της πλατείας από την εκβολή του χειμάρρου ως και τα Καταστήματα σε 3 ομοειδή τμήματα, χάραξη του χώρου για μικρό αριθμό τραπεζοκαθισμάτων και δημοπράτησή τους.

3 Ανάπλαση της πλατείας εκατέρωθεν του γεφυριού έτσι ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος για την ασφάλεια των παιδιών που παίζουν στο πλακόστρωτο, με τη δημιουργία παιδικής χαράς, πλακόστρωτου δρόμου για τους πεζούς και ζώνης ελεύθερης στάθμευσης.

4 Απαγόρευση της στάθμευσης των οχημάτων σε άλλη περιοχή εκτός της προκαθορισμένης και σίγουρα, σε χώρους δίπλα σε σπίτια.

Και κάτι ακόμη. Αυτές είναι ορισμένες σκέψεις. Μπορεί να μην είναι οι ιδανικές, αλλά μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για τη βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής.

3 προτάσεις για το Λυώνα

Όταν ήμουν μικρός ,οι διακοπές σήμαιναν Λυώνας. Τρεις μήνες το Καλοκαίρι, δεκαπέντε μέρες το Πάσχα, μια φορά και Χριστούγεννα. Κατεβαίναμε κάθε φορά με τον πατέρα μου και τη μητέρα φτιάχνοντας το σπίτι μας. Η πρώτη φορά ήταν μάλλον το 1980, όταν το σπίτι που αγόρασε ο πατέρας μου ήταν ακόμη πέτρινο. Ο καιρός κύλησε και ο Πανανής (για όσους τον ήξεραν) ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή. Το Μάρτιο του 1993.
...............

Στα χρόνια που κύλησαν ο Λυώνας δεν άλλαξε δραματικά. Μικροβελτιώσεις σε επιμέρους σημεία του τόπου, αλλά ποτέ κάτι μεγάλο, κάτι που θα άλλαζε την εικόνα και την οικονομία της περιοχής. Και δεν ήταν η Γκιζέλα , αυτός ο πολύτιμος άνθρωπος- να φωνάξει δεν θα γίνονταν ούτε το έργο της διευθέτησης της ροής του χειμάρρου.
Μετά και την φετινή μου επίσκεψη , στο Λυώνα αποφάσισα να καταγράψω τις σκέψεις μου για τον τόπο των παιδικών μου καλοκαιριών.Στο Λυώνα πρέπει να γίνουν άμεσα έργα υποδομής.

1.Ολοκλήρωση της κατασκευής του δρόμου από τη Μέση, έτσι ώστε να υπάρχει μια προ γρήγορη και το κυριότερο ασφαλής πρόσβασης από τη Νάξο προς τον όρμο

2. Κατασκευή λιμενοβραχίονα , ή έστω καταφυγίου με παράλληλη διευθέτηση της παραλίας, ώστε να μπορούν να κάνουν μπάνιο με ασφάλεια τα μικρά παιδιά και οι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας

3. Ανάπλαση της πλατείας , δηλαδή της περιοχής που εκτείνεται από τα Καταστήματα, τον Άη Γιώργη , την είσοδο του Λυώνα , το γεφύρι και την περιοχή από το Ρυάκα ως και την παραλία.

Σ' αυτά τα 3 επιμέρους ζητήματα , θα επανέλθω τις επόμενες ημέρες καταγράφοντας αναλυτικά τις σκέψεις μου. Το μόνο σημειώνω είναι πως χάθηκε ως σήμερα πολύς χρόνος, ανάμεσα σε έριδες και διχόνοιες σε ένα πολύ στενό τόπο.


Υ. Γ. Η φωτογραφία είναι από το oldnaxos.blogspot.com, ένα ωραίο blog με φωτογραφικό υλικό αρχείου για τη Νάξο.